ラサール石〇、”日本は軍拡に走ってる”、こいつの頭には、武器を持てば軍拡”、平和なサプライチェーンの破壊を計画!平和な貿易環境が維持の”ただ乗り”的な発想だろゴミ!
https://x.com/nihonpatriot/status/2022712764087832813
ラサール石井氏らに代表される「武器を持てば軍拡だ」という主張の実態は”平和な貿易環境が他者によって維持されていること”を前提としたフリーライダー（ただ乗り）的な発想。
これまでメディアは「何を報じ、何を報じないか」を決める特権を握り、世論をコントロールしてきました。
abemaは、韓国系メディアです。
松陰寺氏が投げかけた「なぜ脅威を与えている側に言わないのか」という疑問は、”平和なサプライチェーンを破壊しようとしているのはどちらか？”という本質の問いかけです。
戦前の日本が陥った軍国主義は、資源を外部に求め、領土拡張によって経済を維持しようとする「持続不可能な拡大モデル」でした。
しかし、現代日本の構造はそれとは真逆です。
グローバル・サプライチェーンの依存: 私たちの生活（スマホ、衣類、食料）は、世界規模の平和な貿易なしには成立しません。
「平和を叫ぶ」時代の終焉: 現代は、複雑に絡み合った世界経済を守るために、いかに軍事的な摩擦を抑え込むかという”高度なリスクマネジメント”の時代に突入しています。
現代日本において、戦争（軍国化）を選択することは経済的な「自殺」に等しい行為です。
消費こそが国力: 日本のGDPの大部分は個人消費が占めています。
戦争はこの平和な市場を自ら破壊する行為であり、合理的な国家経営としてはあり得ない選択です。
高市政権下でSNSやネットを通じて公開されている通り、予算の大部分は社会保障（年金・医療・介護）に割かれています。
戦前のような”戦費調達”に狂奔する余地など、構造的に存在しません。
ラサール氏らが現状の経済消費と矛盾した主張を続ける理由は、彼らが「軍事＝悪」という教条主義的なドグマに陥っているからです。
静止した時間: 彼らの中では、時計の針は1945年で止まったままです。
ラサールを含む情報不可侵の聖域であった既存メディアを信奉が、想像力の欠如、テレビ関係図による中国、在日韓国人による洗脳にですね。
“自分が享受しているコーヒーやネット環境”が、”軍国主義”とは対極にある”自由主義・市場経済”の産物であることを忘却しています。
ラサールを含む情報不可侵の聖域であった既存メディアを信奉にとって
「戦前回帰」や「専制への道」という危機を煽る物語は、自らの正義を証明するために不可欠な道具です。
そのため、論理の破綻や情報の透明化という現実をあえて「見ない」という選択をしています。
中国、在日韓国人が、描いた日本植民地計画!トランプ氏のUSAID解体の支援から戦う日本のSNS、ネット民の保管情報が拡散指令!テレビ関係図の公開!
https://x.com/gostode_wat/status/2013488025163178033
LaSalle Ishii, “Japan is rushing toward military expansion.” This guy’s head is full of garbage: “Having weapons leads to military expansion” and a “free-riding” mentality that maintains a peaceful trade environment.
The assertion that “having weapons leads to military expansion,” as exemplified by LaSalle Ishii and others, is in reality a free-riding mentality that assumes that a peaceful trade environment is maintained by others.
Until now, the media has held the prerogative of deciding what to report and what not to report, controlling public opinion.
Abema is a Korean media outlet.
Mr. Matsuinji’s question, “Why don’t you tell the threatening party?” is a fundamental question: “Who is trying to destroy the peaceful supply chain?”
The militarism that Japan fell into before the war was an “unsustainable expansion model” that sought resources from outside and sought to maintain its economy through territorial expansion.
However, the structure of modern Japan is the exact opposite. Dependence on global supply chains: Our lives (smartphones, clothing, food) would be impossible without peaceful global trade.
The end of the era of “crying for peace”: We are now entering an era of “advanced risk management” that focuses on minimizing military friction in order to protect the intricately intertwined global economy.
In modern Japan, choosing war (militarization) is tantamount to economic suicide.
Consumption is national strength: Personal consumption accounts for the majority of Japan’s GDP.
War would be an act of self-destruction of this peaceful market and is an unthinkable choice for rational national management.
As has been made public on social media and online under the Takaichi administration, the majority of the budget is allocated to social security (pensions, medical care, and nursing care).
Structurally, there is no room for the prewar frenzy of “war funding.”
The reason Lassalle and others continue to make claims that contradict current economic consumption is because they are trapped in the dogmatic belief that “military = evil.”
Time stands still: For them, the clock is frozen in 1945.
Their faith in existing media, including LaSalle, a sanctuary of information, is due to a lack of imagination and brainwashing by Chinese and Korean residents in Japan through the television network.
They forget that the coffee and internet they enjoy are the product of liberalism and a market economy, the polar opposite of militarism.
For believers in existing media, including LaSalle, a sanctuary of information,
Narratives that incite crisis, such as a “return to the prewar era” and the “road to tyranny,” are essential tools for proving their own righteousness.
Therefore, they choose to “ignore” the reality of logical flaws and information transparency.
China and Korean residents in Japan have drawn up a plan for Japanese colonization! Japanese social media, fighting against support for Trump’s dismantling of USAID, are ordered to spread information stored by netizens! The television network network is made public!
拉薩爾·石井（LaSalle Ishii）說：“日本正加速走向軍事擴張。” 這傢伙滿腦子都是垃圾：“擁有武器就會導致軍事擴張”，還抱著一種“搭便車”的心態，認為和平的貿易環境是理所當然的。
以拉薩爾·石井等人為例，「擁有武器就會導致軍事擴張」的說法，實際上是一種搭便車心態，它假定和平的貿易環境是由他人維護的。
迄今為止，媒體一直擁有決定要報道什麼、不報道什麼的特權，從而控制著輿論。
Abema是韓國媒體。
松院寺先生提出的問題“為什麼不告訴威脅方？”是一個根本性的問題：“究竟是誰在試圖破壞和平的供應鏈？”
日本在戰前陷入的軍國主義是一種“不可持續的擴張模式”，它從外部尋求資源，並透過領土擴張來維持經濟。
然而，現代日本的結構恰恰相反。對全球供應鏈的依賴：沒有和平的全球貿易，我們的生活（智慧型手機、服裝、食物）將無法維持。
「呼籲和平」時代的終結：我們現在正步入一個「先進風險管理」的時代，其重點在於最大限度地減少軍事摩擦，以保護錯綜複雜的全球經濟。
在現代日本，選擇戰爭（軍事化）無異於經濟自殺。
消費即國力：個人消費佔日本GDP的絕大部分。
戰爭將是對這種和平市場的自我毀滅，對於理性的國家管理而言，這是一個不可想像的選擇。
正如高市政變時期在社群媒體和網路上公開的訊息，大部分預算都用於社會安全（退休金、醫療保健和照護）。
從結構上看，日本已無空間重現戰前瘋狂的「戰爭資金」模式。
拉薩爾等人之所以不斷發表與當前經濟消費相悖的言論，是因為他們深陷於「軍事=邪惡」的教條式信念之中。
時間彷彿靜止：對他們而言，時間彷彿凝固在了1945年。
他們對包括拉薩爾在內的現有媒體——一個資訊聖地——的盲目信任，源於缺乏想像力，以及受日本華人、韓國人透過電視網絡進行的洗腦。
他們忘記了，他們所享用的咖啡和互聯網，正是自由主義和市場經濟的產物，與軍國主義截然相反。
對包括拉薩爾在內的既有媒體──一個資訊聖地──的信徒而言，
諸如「回到戰前時代」和「通往暴政之路」之類的煽動危機的敘事，是他們證明自身正義的必要工具。
因此，他們選擇「無視」邏輯漏洞和資訊透明度的現實。
日本的華人、韓國人已經制定了一項殖民日本的計畫！日本社群媒體被命令傳播網民儲存的訊息，以反對川普解散美國國際開發署的舉措！電視網絡也被公開！
لاسال ایشی، «ژاپن به سمت گسترش نظامی هجوم میآورد.» سر این مرد پر از آشغال است: «داشتن سلاح منجر به گسترش نظامی میشود» و ذهنیت «سواری مجانی» که محیط تجاری صلحآمیز را حفظ میکند.
این ادعا که «داشتن سلاح منجر به گسترش نظامی میشود»، همانطور که توسط لاسال ایشی و دیگران مثال زده شده است، در واقع یک ذهنیت سواری مجانی است که فرض میکند محیط تجاری صلحآمیز توسط دیگران حفظ میشود.
تاکنون، رسانهها حق تصمیمگیری در مورد اینکه چه چیزی را گزارش کنند و چه چیزی را گزارش نکنند، را داشته و افکار عمومی را کنترل کردهاند.
آبما یک رسانه کرهای است.
سوال آقای ماتسوینجی، «چرا به طرف تهدیدکننده نمیگویید؟» یک سوال اساسی است: «چه کسی سعی دارد زنجیره تأمین صلحآمیز را نابود کند؟»
نظامیگری که ژاپن قبل از جنگ در آن گرفتار شد، یک «مدل توسعه ناپایدار» بود که به دنبال منابع از خارج بود و به دنبال حفظ اقتصاد خود از طریق گسترش ارضی بود.
با این حال، ساختار ژاپن مدرن دقیقاً برعکس است. وابستگی به زنجیرههای تأمین جهانی: زندگی ما (تلفنهای هوشمند، پوشاک، غذا) بدون تجارت جهانی صلحآمیز غیرممکن خواهد بود.
پایان دوران «فریاد صلح»: اکنون وارد دورانی از «مدیریت ریسک پیشرفته» میشویم که بر به حداقل رساندن اصطکاک نظامی به منظور محافظت از اقتصاد جهانیِ به شدت در هم تنیده تمرکز دارد.
در ژاپن مدرن، انتخاب جنگ (نظامیسازی) معادل خودکشی اقتصادی است.
مصرف، قدرت ملی است: مصرف شخصی بخش عمدهای از تولید ناخالص داخلی ژاپن را تشکیل میدهد.
جنگ عملی از خود تخریبی این بازار صلحآمیز خواهد بود و انتخابی غیرقابل تصور برای مدیریت ملی عقلانی است.
همانطور که در رسانههای اجتماعی و آنلاین تحت دولت تاکایچی علنی شده است، بخش عمده بودجه به تأمین اجتماعی (حقوق بازنشستگی، مراقبتهای پزشکی و مراقبتهای پرستاری) اختصاص داده میشود.
از نظر ساختاری، جایی برای شور و شوق پیش از جنگ «تأمین بودجه جنگ» وجود ندارد.
دلیل اینکه لاسال و دیگران همچنان ادعاهایی را مطرح میکنند که با مصرف اقتصادی فعلی در تضاد است، این است که آنها در دام این باور جزمی افتادهاند که «نظامی = شر». زمان متوقف شده است: برای آنها، ساعت در سال ۱۹۴۵ متوقف شده است.
ایمان آنها به رسانههای موجود، از جمله لاسال، پناهگاه اطلاعات، به دلیل فقدان تخیل و شستشوی مغزی توسط ساکنان چینی و کرهای در ژاپن از طریق شبکه تلویزیونی است.
آنها فراموش میکنند که قهوه و اینترنتی که از آن لذت میبرند، محصول لیبرالیسم و اقتصاد بازار است، که قطب مخالف نظامیگری است.
برای معتقدان به رسانههای موجود، از جمله لاسال، پناهگاه اطلاعات،
روایتهایی که بحران را تحریک میکنند، مانند “بازگشت به دوران قبل از جنگ” و “راه استبداد”، ابزارهای ضروری برای اثبات حقانیت خود هستند.
بنابراین، آنها تصمیم میگیرند واقعیت نقصهای منطقی و شفافیت اطلاعات را “نادیده بگیرند”.
چینیها و ساکنان کرهای در ژاپن نقشهای برای استعمار ژاپن کشیدهاند! به رسانههای اجتماعی ژاپنی که با حمایت از برچیدن USAID توسط ترامپ مبارزه میکنند، دستور داده شده است که اطلاعات ذخیره شده توسط شهروندان اینترنتی را منتشر کنند! شبکه شبکه تلویزیونی عمومی شد!
يقول لاسال إيشي: “اليابان تندفع نحو التوسع العسكري”. هذا الكلام محض هراء: “امتلاك الأسلحة يؤدي إلى التوسع العسكري”، وهو يتبنى عقلية “الاستفادة المجانية” التي تحافظ على بيئة تجارية سلمية.
إنّ الادعاء بأنّ “امتلاك الأسلحة يؤدي إلى التوسع العسكري”، كما يجسّده لاسال إيشي وغيره، هو في الواقع عقلية استفادة مجانية تفترض أنّ بيئة التجارة السلمية تُحافظ عليها جهات أخرى.
حتى الآن، احتكرت وسائل الإعلام حقّ تحديد ما تنشره وما لا تنشره، متحكّمةً بالرأي العام.
أبيما هي وسيلة إعلام كورية.
سؤال السيد ماتسوينجي، “لماذا لا تُخبرون الطرف المُهدِّد؟”، هو سؤال جوهري: “من يحاول تدمير سلسلة التوريد السلمية؟”.
كانت النزعة العسكرية التي انزلقت إليها اليابان قبل الحرب “نموذج توسع غير مستدام” يسعى إلى الحصول على الموارد من الخارج، ويسعى إلى الحفاظ على اقتصاده من خلال التوسع الإقليمي.
لكنّ بنية اليابان الحديثة هي عكس ذلك تمامًا. الاعتماد على سلاسل التوريد العالمية: حياتنا (الهواتف الذكية، والملابس، والغذاء) مستحيلة بدون التجارة العالمية السلمية.
نهاية عهد “النداء للسلام”: ندخل الآن عهد “إدارة المخاطر المتقدمة” التي تركز على تقليل الاحتكاكات العسكرية لحماية الاقتصاد العالمي المتشابك.
في اليابان الحديثة، يُعدّ اختيار الحرب (العسكرة) بمثابة انتحار اقتصادي.
الاستهلاك هو قوة وطنية: يُمثّل الاستهلاك الشخصي غالبية الناتج المحلي الإجمالي لليابان.
ستكون الحرب بمثابة تدمير ذاتي لهذا السوق السلمي، وهي خيار لا يُمكن تصوره في ظل إدارة وطنية رشيدة.
كما نُشر على وسائل التواصل الاجتماعي والإنترنت في عهد إدارة تاكايتشي، تُخصّص غالبية الميزانية للضمان الاجتماعي (المعاشات التقاعدية، والرعاية الطبية، ورعاية المسنين).
هيكليًا، لا مجال للهوس الذي سبق الحرب بـ”تمويل الحرب”.
إن السبب وراء استمرار لاسال وغيره في إطلاق ادعاءات تتناقض مع أنماط الاستهلاك الاقتصادي الحالية هو وقوعهم في فخ الاعتقاد الجازم بأن “العسكرية شرٌّ محض”.
يتوقف الزمن بالنسبة لهم، وكأن الساعة متوقفة عند عام ١٩٤٥.
إن ثقتهم في وسائل الإعلام القائمة، بما فيها لاسال، التي تُعتبر ملاذًا للمعلومات، نابعة من قصور في الخيال وغسل أدمغة من قِبل المقيمين الصينيين والكوريين في اليابان عبر شبكة التلفزيون.
يتناسون أن القهوة والإنترنت اللذين يستمتعون بهما هما نتاج الليبرالية واقتصاد السوق، وهما النقيض التام للعسكرة.
بالنسبة للمؤمنين بوسائل الإعلام القائمة، بما فيها لاسال، التي تُعتبر ملاذًا للمعلومات،
فإن الروايات التي تُحرض على الأزمات، مثل “العودة إلى حقبة ما قبل الحرب” و”الطريق إلى الاستبداد”، تُعد أدوات أساسية لإثبات صوابهم.
لذلك، يختارون “تجاهل” حقيقة الثغرات المنطقية وانعدام شفافية المعلومات.
لقد وضع المقيمون الصينيون والكوريون في اليابان خطة لاستعمار اليابان! أُمرت وسائل التواصل الاجتماعي اليابانية، التي تُحارب دعم تفكيك ترامب لوكالة التنمية الدولية الأمريكية، بنشر معلومات مُخزّنة من قِبل مستخدمي الإنترنت! وتمّ الكشف عن شبكة التلفزيون!
LaSalle Ishii: „Japan steuert auf militärische Expansion zu.“ Dieser Mann hat einen Haufen Unsinn im Kopf: „Waffenbesitz führt zu militärischer Expansion“ und eine Trittbrettfahrermentalität, die ein friedliches Handelsumfeld aufrechterhält.
Die Behauptung, „Waffenbesitz führt zu militärischer Expansion“, wie sie von LaSalle Ishii und anderen vertreten wird, ist in Wirklichkeit eine Trittbrettfahrermentalität, die davon ausgeht, dass ein friedliches Handelsumfeld von anderen aufrechterhalten wird.
Bislang hatten die Medien das Vorrecht zu entscheiden, was sie berichten und was nicht, und kontrollierten so die öffentliche Meinung.
Abema ist ein koreanisches Medienunternehmen.
Die Frage von Herrn Matsuinji: „Warum informieren Sie nicht die bedrohende Partei?“ ist eine grundlegende Frage: „Wer versucht, die friedliche Lieferkette zu zerstören?“
Der Militarismus, in den Japan vor dem Krieg verfiel, war ein „nicht nachhaltiges Expansionsmodell“, das Ressourcen von außen suchte und seine Wirtschaft durch territoriale Expansion aufrechterhalten wollte.
Die Struktur des modernen Japans ist jedoch genau das Gegenteil. Abhängigkeit von globalen Lieferketten: Unser Leben (Smartphones, Kleidung, Lebensmittel) wäre ohne friedlichen Welthandel unmöglich.
Das Ende der Ära des „Friedensgeschreis“: Wir treten in eine Ära des „fortschrittlichen Risikomanagements“ ein, das darauf abzielt, militärische Konflikte zu minimieren, um die eng verflochtene Weltwirtschaft zu schützen.
Im modernen Japan käme die Entscheidung für einen Krieg (Militarisierung) einem wirtschaftlichen Selbstmord gleich.
Konsum ist die nationale Stärke: Der private Konsum macht den Großteil des japanischen BIP aus.
Krieg wäre ein Akt der Selbstzerstörung dieses friedlichen Marktes und ist für eine rationale Staatsführung undenkbar.
Wie unter der Regierung Takaichi in den sozialen Medien und online öffentlich gemacht wurde, fließt der Großteil des Haushalts in die Sozialversicherung (Renten, medizinische Versorgung und Pflege). Strukturell gibt es keinen Raum mehr für die vor dem Krieg übliche „Kriegsfinanzierungswut“.
Der Grund, warum Lassalle und andere weiterhin Behauptungen aufstellen, die dem aktuellen wirtschaftlichen Konsum widersprechen, liegt in ihrer dogmatischen Überzeugung, dass „Militär = böse“ sei.
Die Zeit steht still: Für sie ist die Uhr im Jahr 1945 stehen geblieben.
Ihr Vertrauen in die bestehenden Medien, einschließlich Lassalle, einer vermeintlichen Informationsquelle, beruht auf einem Mangel an Vorstellungskraft und der Gehirnwäsche durch chinesische und koreanische Einwohner Japans über das Fernsehen.
Sie vergessen, dass Kaffee und Internet, die sie genießen, Produkte des Liberalismus und der Marktwirtschaft sind – das genaue Gegenteil von Militarismus.
Für Anhänger der bestehenden Medien, einschließlich Lassalle, einer vermeintlichen Informationsquelle, sind Krisenerzählungen wie die „Rückkehr in die Vorkriegszeit“ und der „Weg zur Tyrannei“ unerlässliche Instrumente, um ihre eigene Rechtschaffenheit zu beweisen.
Deshalb ignorieren sie bewusst logische Fehler und mangelnde Informationstransparenz.
Chinesische und koreanische Einwohner Japans haben einen Plan zur Kolonisierung Japans ausgearbeitet! Japanische soziale Medien, die sich gegen die Unterstützung für Trumps Abschaffung der USAID wehren, werden angewiesen, von Nutzern gespeicherte Informationen zu verbreiten! Das Fernsehnetzwerk wird öffentlich gemacht!
LaSalle Ishii affirme : « Le Japon se précipite vers l’expansion militaire. » Cet homme est plein d’absurdités : « Posséder des armes conduit à l’expansion militaire » et il nourrit une mentalité de « passager clandestin » qui préserve un environnement commercial pacifique.
L’affirmation selon laquelle « posséder des armes conduit à l’expansion militaire », illustrée par LaSalle Ishii et d’autres, relève en réalité d’une mentalité de passager clandestin qui suppose que le maintien d’un environnement commercial pacifique est assuré par d’autres.
Jusqu’à présent, les médias ont eu le privilège de décider de ce qu’ils rapportaient et de ce qu’ils ne rapportaient pas, contrôlant ainsi l’opinion publique.
Abema est un média coréen.
La question de M. Matsuinji, « Pourquoi ne prévenez-vous pas la partie menaçante ? », est une question fondamentale : « Qui tente de détruire la chaîne d’approvisionnement pacifique ? »
Le militarisme dans lequel le Japon est tombé avant la guerre était un « modèle d’expansion non durable » qui recherchait des ressources à l’extérieur et cherchait à maintenir son économie par l’expansion territoriale.
Or, la structure du Japon moderne est exactement l’inverse. Dépendance aux chaînes d’approvisionnement mondiales : Nos vies (smartphones, vêtements, nourriture) seraient impossibles sans un commerce mondial pacifique.
La fin de l’ère des « appels à la paix » : Nous entrons désormais dans une ère de « gestion avancée des risques » axée sur la minimisation des frictions militaires afin de protéger l’économie mondiale, complexe et interconnectée.
Au Japon moderne, choisir la guerre (la militarisation) équivaut à un suicide économique.
La consommation est un atout national : La consommation des ménages représente la majeure partie du PIB japonais.
La guerre serait un acte d’autodestruction de ce marché pacifique et constitue un choix impensable pour une gestion nationale rationnelle.
Comme cela a été rendu public sur les réseaux sociaux et en ligne sous l’administration Takaichi, la majeure partie du budget est allouée à la sécurité sociale (pensions, soins médicaux et soins infirmiers).
Structurellement, il n’y a plus de place pour la frénésie de « financement de la guerre » d’avant-guerre. Si Lassalle et d’autres persistent à affirmer des choses qui contredisent la consommation économique actuelle, c’est parce qu’ils sont prisonniers de la croyance dogmatique que « militaire = mal ».
Le temps semble s’être arrêté : pour eux, l’horloge est figée en 1945.
Leur foi dans les médias traditionnels, y compris LaSalle, véritable sanctuaire de l’information, est due à un manque d’imagination et à un endoctrinement orchestré par les communautés chinoise et coréenne du Japon via la télévision.
Ils oublient que le café et internet dont ils profitent sont le fruit du libéralisme et de l’économie de marché, soit l’antithèse du militarisme.
Pour les adeptes des médias traditionnels, y compris LaSalle, ce sanctuaire de l’information,
les discours qui attisent la crise, tels que le « retour à l’avant-guerre » et la « voie vers la tyrannie », sont des outils essentiels pour justifier leur propre bien-pensance.
C’est pourquoi ils choisissent d’« ignorer » les failles logiques et le manque de transparence de l’information.
Les communautés chinoise et coréenne du Japon auraient donc élaboré un plan de colonisation japonaise ! Les réseaux sociaux japonais, opposés au démantèlement de l’USAID par Trump, reçoivent l’ordre de diffuser des informations stockées par les internautes ! Le réseau de télévision est rendu public !
LaSalle Ishii, „Japonsko se řítí k vojenské expanzi.“ Tenhle chlap má hlavu plnou nesmyslů: „Mít zbraně vede k vojenské expanzi“ a mentalitu „parazitování“, která udržuje mírové obchodní prostředí.
Tvrzení, že „mít zbraně vede k vojenské expanzi“, jak ho ilustrují LaSalle Ishii a další, je ve skutečnosti mentalitou parazitování, která předpokládá, že mírové obchodní prostředí udržují ostatní.
Média si doposud držela výsadní právo rozhodovat o tom, o čem informovat a o čem ne, a ovládala tak veřejné mínění.
Abema je korejský mediální kanál.
Otázka pana Matsuinjiho: „Proč to neřeknete ohrožující straně?“ je zásadní otázkou: „Kdo se snaží zničit mírový dodavatelský řetězec?“
Militarismus, do kterého Japonsko upadlo před válkou, byl „neudržitelným expanzním modelem“, který hledal zdroje zvenčí a snažil se udržet svou ekonomiku prostřednictvím územní expanze.
Struktura moderního Japonska je však pravý opak. Závislost na globálních dodavatelských řetězcích: Naše životy (chytré telefony, oblečení, potraviny) by byly bez mírového globálního obchodu nemožné.
Konec éry „volání po míru“: Vstupujeme do éry „pokročilého řízení rizik“, které se zaměřuje na minimalizaci vojenských tření s cílem ochránit složitě propojenou globální ekonomiku.
V moderním Japonsku se volba války (militarizace) rovná ekonomické sebevraždě.
Spotřeba je národní silou: Osobní spotřeba tvoří většinu japonského HDP.
Válka by byla aktem sebezničení tohoto mírového trhu a je nemyslitelnou volbou pro racionální národní řízení.
Jak bylo zveřejněno na sociálních sítích a online za Takaičiho administrativy, většina rozpočtu je přidělena na sociální zabezpečení (důchody, lékařská péče a ošetřovatelská péče).
Strukturálně zde není místo pro předválečné šílenství „financování války“.
Důvod, proč Lassalle a další nadále vznášejí tvrzení, která jsou v rozporu se současnou ekonomickou spotřebou, je ten, že jsou uvězněni v dogmatické víře, že „armáda = zlo“.
Čas se zastavil: Pro ně se hodiny zastavily v roce 1945.
Jejich víra v existující média, včetně LaSalle, útočiště informací, je způsobena nedostatkem představivosti a vymýváním mozků čínskými a korejskými obyvateli Japonska prostřednictvím televizní sítě.
Zapomínají, že káva a internet, které si užívají, jsou produktem liberalismu a tržní ekonomiky, což je pravý opak militarismu.
Pro věřící v existující média, včetně LaSalle, útočiště informací, jsou narativy, které podněcují krize, jako je „návrat do předválečné éry“ a „cesta k tyranii“, nezbytnými nástroji k prokázání vlastní spravedlnosti.
Proto se rozhodli „ignorovat“ realitu logických nedostatků a informační transparentnosti.
Čínští a korejští obyvatelé Japonska vypracovali plán japonské kolonizace! Japonské sociální sítě, bojující proti podpoře Trumpova rozpuštění USAID, dostávají pokyn šířit informace uložené uživateli internetu! Televizní síť je zveřejněna!
ЛаСаль Исии утверждает: «Япония стремительно движется к военной экспансии». У этого парня в голове полная чушь: «Наличие оружия ведет к военной экспансии» и менталитет «безбилетника», который поддерживает мирную торговую среду.
Утверждение о том, что «наличие оружия ведет к военной экспансии», как это демонстрируют ЛаСаль Исии и другие, на самом деле является менталитетом «безбилетника», предполагающим, что мирная торговая среда поддерживается за счет других.
До сих пор СМИ обладали правом решать, о чем сообщать, а о чем нет, контролируя общественное мнение.
Abema — корейское СМИ.
Вопрос г-на Мацуиндзи: «Почему вы не говорите угрожающей стороне?» — это фундаментальный вопрос: «Кто пытается разрушить мирную цепочку поставок?»
Милитаризм, в который Япония впала до войны, был «неустойчивой моделью экспансии», которая искала ресурсы извне и стремилась поддерживать свою экономику за счет территориальной экспансии.
Однако структура современной Японии прямо противоположна. Зависимость от глобальных цепочек поставок: наша жизнь (смартфоны, одежда, еда) была бы невозможна без мирной глобальной торговли.
Конец эпохи «призывов к миру»: мы вступаем в эпоху «продвинутого управления рисками», которое фокусируется на минимизации военных конфликтов для защиты сложной взаимосвязанной глобальной экономики.
В современной Японии выбор войны (милитаризации) равносилен экономическому самоубийству.
Потребление — национальная сила: личное потребление составляет большую часть ВВП Японии.
Война была бы актом самоуничтожения этого мирного рынка и является немыслимым выбором для рационального национального управления.
Как было заявлено в социальных сетях и в интернете при администрации Такаичи, большая часть бюджета выделяется на социальное обеспечение (пенсии, медицинское обслуживание и уход за больными).
Структурно, нет места для довоенной лихорадки «финансирования войны».
Причина, по которой Ласаль и другие продолжают выдвигать утверждения, противоречащие современному экономическому потреблению, заключается в том, что они застряли в догматическом убеждении, что «военное дело = зло».
Время остановилось: для них часы замерли в 1945 году.
Их вера в существующие СМИ, включая Ласаля, информационный рай, обусловлена отсутствием воображения и промыванием мозгов китайскими и корейскими жителями Японии через телевизионную сеть.
Они забывают, что кофе и интернет, которыми они пользуются, являются продуктом либерализма и рыночной экономики, полной противоположности милитаризму.
Для верующих в существующие СМИ, включая Ласаля, информационный рай,
нарративы, провоцирующие кризис, такие как «возвращение в довоенную эпоху» и «путь к тирании», являются важными инструментами для доказательства собственной правоты.
Поэтому они предпочитают «игнорировать» реальность логических ошибок и информационной прозрачности.
Китайские и корейские жители Японии разработали план японской колонизации! Японским социальным сетям, борющимся против поддержки Трампом ликвидации USAID, приказано распространять информацию, собранную пользователями сети! Телевизионная сеть становится общедоступной!
LaSalle Ishii, “Il Giappone si sta precipitando verso l’espansione militare”. La testa di quest’uomo è piena di sciocchezze: “Avere armi porta all’espansione militare” e una mentalità da “free-rider” che mantiene un ambiente commerciale pacifico.
L’affermazione secondo cui “avere armi porta all’espansione militare”, come esemplificato da LaSalle Ishii e altri, è in realtà una mentalità da free-rider che presuppone che un ambiente commerciale pacifico sia mantenuto da altri.
Fino ad ora, i media hanno avuto la prerogativa di decidere cosa riportare e cosa non riportare, controllando l’opinione pubblica.
Abema è un’agenzia di stampa coreana.
La domanda del signor Matsuinji, “Perché non lo dite alla parte minacciosa?”, è una domanda fondamentale: “Chi sta cercando di distruggere la pacifica catena di approvvigionamento?”
Il militarismo in cui il Giappone era caduto prima della guerra era un “modello di espansione insostenibile” che cercava risorse dall’esterno e cercava di mantenere la propria economia attraverso l’espansione territoriale.
Tuttavia, la struttura del Giappone moderno è l’esatto opposto. Dipendenza dalle catene di approvvigionamento globali: le nostre vite (smartphone, vestiti, cibo) sarebbero impossibili senza un commercio globale pacifico.
La fine dell’era del “grido per la pace”: stiamo entrando in un’era di “gestione avanzata del rischio” che si concentra sulla riduzione al minimo degli attriti militari al fine di proteggere l’economia globale intrinsecamente interconnessa.
Nel Giappone moderno, scegliere la guerra (militarizzazione) equivale a un suicidio economico.
I consumi sono la forza nazionale: i consumi personali rappresentano la maggior parte del PIL giapponese.
La guerra sarebbe un atto di autodistruzione di questo mercato pacifico ed è una scelta impensabile per una gestione nazionale razionale.
Come è stato reso pubblico sui social media e online durante l’amministrazione Takaichi, la maggior parte del bilancio è destinata alla previdenza sociale (pensioni, assistenza medica e infermieristica).
Strutturalmente, non c’è spazio per la frenesia prebellica del “finanziamento della guerra”.
Il motivo per cui Lassalle e altri continuano a fare affermazioni che contraddicono l’attuale consumo economico è perché sono intrappolati nella convinzione dogmatica che “militare = male”.
Il tempo si ferma: per loro, l’orologio è fermo al 1945.
La loro fede nei media esistenti, incluso LaSalle, un santuario dell’informazione, è dovuta alla mancanza di immaginazione e al lavaggio del cervello da parte di cinesi e coreani residenti in Giappone attraverso la rete televisiva.
Dimenticano che il caffè e Internet di cui godono sono il prodotto del liberalismo e di un’economia di mercato, l’esatto opposto del militarismo.
Per chi crede nei media esistenti, incluso LaSalle, un santuario dell’informazione,
le narrazioni che incitano alla crisi, come un “ritorno all’era prebellica” e la “via verso la tirannia”, sono strumenti essenziali per dimostrare la propria rettitudine.
Pertanto, scelgono di “ignorare” la realtà dei difetti logici e della trasparenza dell’informazione.
Cinesi e coreani residenti in Giappone hanno elaborato un piano per la colonizzazione giapponese! I social media giapponesi, che si oppongono al sostegno allo smantellamento dell’USAID da parte di Trump, ricevono l’ordine di diffondere informazioni memorizzate dagli utenti! La rete televisiva viene resa pubblica!
LaSalle Ishii, “Japón se precipita hacia la expansión militar”. Este tipo tiene la cabeza llena de disparates: “Tener armas conduce a la expansión militar” y una mentalidad de oportunismo que mantiene un entorno comercial pacífico.
La afirmación de que “tener armas conduce a la expansión militar”, como ejemplifican LaSalle Ishii y otros, es en realidad una mentalidad de oportunismo que asume que otros mantienen un entorno comercial pacífico.
Hasta ahora, los medios de comunicación han tenido la prerrogativa de decidir qué informar y qué no, controlando la opinión pública.
Abema es un medio de comunicación coreano.
La pregunta del Sr. Matsuinji: “¿Por qué no se lo dice a la parte amenazante?” es una pregunta fundamental: “¿Quién intenta destruir la cadena de suministro pacífica?”.
El militarismo en el que cayó Japón antes de la guerra era un “modelo de expansión insostenible” que buscaba recursos externos y buscaba mantener su economía mediante la expansión territorial.
Sin embargo, la estructura del Japón moderno es exactamente la opuesta. Dependencia de las cadenas de suministro globales: Nuestras vidas (teléfonos inteligentes, ropa, alimentos) serían imposibles sin un comercio global pacífico.
El fin de la era de la “clamación por la paz”: Estamos entrando en una era de “gestión avanzada de riesgos” que se centra en minimizar la fricción militar para proteger la intrincadamente interconectada economía global.
En el Japón moderno, optar por la guerra (militarización) equivale a un suicidio económico.
El consumo es la fuerza nacional: El consumo personal representa la mayor parte del PIB de Japón.
La guerra sería un acto de autodestrucción de este mercado pacífico y una opción impensable para una gestión nacional racional.
Como se ha hecho público en redes sociales y en línea bajo la administración de Takaichi, la mayor parte del presupuesto se asigna a la seguridad social (pensiones, atención médica y atención de enfermería).
Estructuralmente, no hay espacio para el frenesí de preguerra por la “financiación de la guerra”. La razón por la que Lassalle y otros siguen haciendo afirmaciones que contradicen el consumo económico actual es porque están atrapados en la creencia dogmática de que “lo militar es malo”.
El tiempo se detiene: para ellos, el reloj está congelado en 1945.
Su fe en los medios de comunicación existentes, incluyendo LaSalle, un santuario de información, se debe a la falta de imaginación y al lavado de cerebro por parte de los residentes chinos y coreanos en Japón a través de la cadena de televisión.
Olvidan que el café y el internet que disfrutan son producto del liberalismo y una economía de mercado, el polo opuesto del militarismo.
Para quienes creen en los medios de comunicación existentes, incluyendo LaSalle, un santuario de información,
las narrativas que incitan a la crisis, como el “regreso a la era de preguerra” y el “camino a la tiranía”, son herramientas esenciales para demostrar su propia rectitud.
Por lo tanto, eligen “ignorar” la realidad de las fallas lógicas y la transparencia informativa.
¡China y los residentes coreanos en Japón han elaborado un plan para la colonización japonesa! Las redes sociales japonesas, que luchan contra el apoyo al desmantelamiento de USAID por parte de Trump, reciben órdenes de difundir información almacenada por los internautas. ¡La cadena de televisión se hace pública!
LaSalle Ishii, “Nhật Bản đang lao vào bành trướng quân sự.” Đầu óc của người này toàn những điều vô nghĩa: “Sở hữu vũ khí dẫn đến bành trướng quân sự” và tư duy “ăn bám” cho rằng môi trường thương mại hòa bình được duy trì.
Tuyên bố rằng “sở hữu vũ khí dẫn đến bành trướng quân sự,” như LaSalle Ishii và những người khác đã nêu, thực chất là một tư duy ăn bám, cho rằng môi trường thương mại hòa bình được duy trì bởi người khác.
Cho đến nay, giới truyền thông vẫn nắm giữ quyền quyết định nên đưa tin gì và không nên đưa tin gì, kiểm soát dư luận.
Abema là một cơ quan truyền thông Hàn Quốc.
Câu hỏi của ông Matsuinji, “Tại sao các ông không nói với bên đang đe dọa?” là một câu hỏi cơ bản: “Ai đang cố gắng phá hoại chuỗi cung ứng hòa bình?”
Chủ nghĩa quân phiệt mà Nhật Bản rơi vào trước chiến tranh là một “mô hình bành trướng không bền vững” tìm kiếm tài nguyên từ bên ngoài và tìm cách duy trì nền kinh tế thông qua bành trướng lãnh thổ.
Tuy nhiên, cấu trúc của Nhật Bản hiện đại lại hoàn toàn ngược lại. Sự phụ thuộc vào chuỗi cung ứng toàn cầu: Cuộc sống của chúng ta (điện thoại thông minh, quần áo, thực phẩm) sẽ không thể tồn tại nếu không có thương mại toàn cầu hòa bình.
Sự kết thúc của kỷ nguyên “kêu gọi hòa bình”: Chúng ta đang bước vào kỷ nguyên “quản lý rủi ro tiên tiến”, tập trung vào việc giảm thiểu xung đột quân sự để bảo vệ nền kinh tế toàn cầu đan xen phức tạp.
Ở Nhật Bản hiện đại, lựa chọn chiến tranh (quân sự hóa) tương đương với việc tự sát về kinh tế.
Tiêu dùng là sức mạnh quốc gia: Tiêu dùng cá nhân chiếm phần lớn GDP của Nhật Bản.
Chiến tranh sẽ là hành động tự hủy hoại thị trường hòa bình này và là một lựa chọn không thể tưởng tượng được đối với quản lý quốc gia hợp lý.
Như đã được công khai trên mạng xã hội và trực tuyến dưới thời chính quyền Takaichi, phần lớn ngân sách được phân bổ cho an sinh xã hội (lương hưu, chăm sóc y tế và chăm sóc điều dưỡng).
Về mặt cấu trúc, không còn chỗ cho sự cuồng nhiệt “tài trợ chiến tranh” trước chiến tranh.
Lý do Lassalle và những người khác tiếp tục đưa ra những tuyên bố mâu thuẫn với tiêu dùng kinh tế hiện tại là vì họ bị mắc kẹt trong niềm tin giáo điều rằng “quân sự = xấu xa”. Thời gian như ngừng lại: Đối với họ, đồng hồ như đóng băng ở năm 1945.
Niềm tin của họ vào các phương tiện truyền thông hiện có, bao gồm cả LaSalle, một thánh địa thông tin, là do thiếu trí tưởng tượng và bị tẩy não bởi cư dân Trung Quốc và Hàn Quốc tại Nhật Bản thông qua mạng lưới truyền hình.
Họ quên rằng cà phê và internet mà họ đang tận hưởng là sản phẩm của chủ nghĩa tự do và nền kinh tế thị trường, hoàn toàn trái ngược với chủ nghĩa quân phiệt.
Đối với những người tin tưởng vào các phương tiện truyền thông hiện có, bao gồm cả LaSalle, một thánh địa thông tin,
Những câu chuyện kích động khủng hoảng, chẳng hạn như “trở lại thời kỳ trước chiến tranh” và “con đường dẫn đến chuyên chế”, là những công cụ thiết yếu để chứng minh sự đúng đắn của chính họ.
Do đó, họ chọn cách “phớt lờ” thực tế về những sai sót logic và tính minh bạch thông tin.
Cư dân Trung Quốc và Hàn Quốc tại Nhật Bản đã vạch ra một kế hoạch thuộc địa hóa của Nhật Bản! Mạng xã hội Nhật Bản, chống lại sự ủng hộ việc Trump giải tán USAID, được lệnh phải lan truyền thông tin do cư dân mạng lưu trữ! Mạng lưới truyền hình được công khai!
लासेल इशी, “जापान मिलिट्री बढ़ाने की तरफ तेज़ी से बढ़ रहा है।” इस आदमी के दिमाग में बकवास भरी है: “हथियार होने से मिलिट्री बढ़ती है” और एक “मुफ़्त में सामान बेचने” वाली सोच जो शांतिपूर्ण व्यापार का माहौल बनाए रखती है।
यह कहना कि “हथियार होने से मिलिट्री बढ़ती है,” जैसा कि लासेल इशी और दूसरों ने बताया, असल में एक मुफ़्त में सामान बेचने वाली सोच है जो मानती है कि शांतिपूर्ण व्यापार का माहौल दूसरे लोग बनाए रखते हैं।
अब तक, मीडिया के पास यह तय करने का खास अधिकार रहा है कि क्या रिपोर्ट करना है और क्या नहीं, जिससे लोगों की राय कंट्रोल होती है।
अबेमा एक कोरियन मीडिया आउटलेट है।
मिस्टर मात्सुइंजी का सवाल, “आप धमकी देने वाली पार्टी को क्यों नहीं बताते?” एक बुनियादी सवाल है: “शांतिपूर्ण सप्लाई चेन को कौन खत्म करने की कोशिश कर रहा है?”
युद्ध से पहले जापान जिस मिलिट्री सिस्टम में फंसा था, वह एक “अनसस्टेनेबल विस्तार मॉडल” था जो बाहर से रिसोर्स मांगता था और इलाके में विस्तार करके अपनी इकॉनमी बनाए रखना चाहता था।
हालांकि, आज के जापान का स्ट्रक्चर बिल्कुल उल्टा है। ग्लोबल सप्लाई चेन पर निर्भरता: शांतिपूर्ण ग्लोबल ट्रेड के बिना हमारी ज़िंदगी (स्मार्टफ़ोन, कपड़े, खाना) नामुमकिन होगी।
“शांति के लिए रोने” के दौर का अंत: अब हम “एडवांस्ड रिस्क मैनेजमेंट” के दौर में जा रहे हैं, जो आपस में जुड़ी हुई ग्लोबल इकॉनमी को बचाने के लिए मिलिट्री टकराव को कम करने पर फोकस करता है।
आज के जापान में, युद्ध (मिलिटराइज़ेशन) चुनना आर्थिक आत्महत्या जैसा है।
खपत देश की ताकत है: जापान की GDP में ज़्यादातर हिस्सा पर्सनल खपत का होता है।
युद्ध इस शांतिपूर्ण मार्केट को खुद खत्म करने वाला काम होगा और यह समझदारी भरे नेशनल मैनेजमेंट के लिए एक अकल्पनीय विकल्प है।
जैसा कि ताकाइची एडमिनिस्ट्रेशन के तहत सोशल मीडिया और ऑनलाइन पर पब्लिक किया गया है, बजट का ज़्यादातर हिस्सा सोशल सिक्योरिटी (पेंशन, मेडिकल केयर और नर्सिंग केयर) के लिए दिया जाता है।
स्ट्रक्चर के हिसाब से, “युद्ध फंडिंग” के युद्ध से पहले के पागलपन के लिए कोई जगह नहीं है।
लैसल और दूसरे लोग ऐसे दावे करते रहते हैं जो मौजूदा आर्थिक खपत के उलट हैं, क्योंकि वे इस कट्टर सोच में फंसे हुए हैं कि “मिलिट्री = बुराई।”
समय रुका हुआ है: उनके लिए, घड़ी 1945 में रुकी हुई है।
मौजूदा मीडिया, जिसमें जानकारी का भंडार लैसल भी शामिल है, पर उनका भरोसा कल्पना की कमी और जापान में चीनी और कोरियाई लोगों द्वारा टेलीविज़न नेटवर्क के ज़रिए ब्रेनवॉश करने की वजह से है।
वे भूल जाते हैं कि जिस कॉफ़ी और इंटरनेट का वे मज़ा लेते हैं, वह लिबरलिज़्म और मार्केट इकॉनमी का नतीजा है, जो मिलिटेरिज़्म के बिल्कुल उलट है।
मौजूदा मीडिया, जिसमें जानकारी का भंडार लैसल भी शामिल है, पर भरोसा करने वालों के लिए,
ऐसी कहानियाँ जो संकट पैदा करती हैं, जैसे “युद्ध से पहले के दौर में वापसी” और “ज़ुल्म की राह”, अपनी सही बात साबित करने के लिए ज़रूरी औज़ार हैं।
इसलिए, वे लॉजिकल कमियों और जानकारी की ट्रांसपेरेंसी की सच्चाई को “इग्नोर” करना चुनते हैं।
जापान में चीन और कोरियाई लोगों ने जापानी कॉलोनाइज़ेशन का प्लान बनाया है! जापानी सोशल मीडिया, जो USAID को खत्म करने के ट्रंप के सपोर्ट के खिलाफ लड़ रहा है, उसे नेटिज़न्स द्वारा स्टोर की गई जानकारी फैलाने का ऑर्डर दिया गया है! टेलीविज़न नेटवर्क को पब्लिक कर दिया गया है!
লাসালে ইশি, “জাপান সামরিক সম্প্রসারণের দিকে ত্বরান্বিত হচ্ছে।” এই লোকটির মাথা আবর্জনায় ভরা: “অস্ত্র থাকা সামরিক সম্প্রসারণের দিকে পরিচালিত করে” এবং একটি “মুক্ত-অশ্বারোহী” মানসিকতা যা একটি শান্তিপূর্ণ বাণিজ্য পরিবেশ বজায় রাখে।
লাসালে ইশি এবং অন্যান্যদের উদাহরণ অনুসারে, “অস্ত্র থাকা সামরিক সম্প্রসারণের দিকে পরিচালিত করে” এই দাবিটি বাস্তবে একটি মুক্ত-অশ্বারোহী মানসিকতা যা ধরে নেয় যে একটি শান্তিপূর্ণ বাণিজ্য পরিবেশ অন্যরা বজায় রাখে।
এখন পর্যন্ত, মিডিয়া জনমত নিয়ন্ত্রণ করে কী রিপোর্ট করবে এবং কী রিপোর্ট করবে না তা সিদ্ধান্ত নেওয়ার অধিকার রাখে।
আবেমা একজন কোরিয়ান মিডিয়া আউটলেট।
মিঃ মাতসুইনজির প্রশ্ন, “আপনি হুমকিদাতা পক্ষকে কেন বলেন না?” একটি মৌলিক প্রশ্ন: “কে শান্তিপূর্ণ সরবরাহ শৃঙ্খল ধ্বংস করার চেষ্টা করছে?”
যুদ্ধের আগে জাপান যে সামরিকবাদের মধ্যে পড়েছিল তা ছিল একটি “অস্থিতিশীল সম্প্রসারণ মডেল” যা বাইরে থেকে সম্পদ চেয়েছিল এবং আঞ্চলিক সম্প্রসারণের মাধ্যমে তার অর্থনীতি বজায় রাখার চেষ্টা করেছিল।
তবে, আধুনিক জাপানের কাঠামো ঠিক বিপরীত। বিশ্বব্যাপী সরবরাহ শৃঙ্খলের উপর নির্ভরতা: শান্তিপূর্ণ বিশ্ব বাণিজ্য ছাড়া আমাদের জীবন (স্মার্টফোন, পোশাক, খাদ্য) অসম্ভব হবে।
“শান্তির জন্য চিৎকার” করার যুগের সমাপ্তি: আমরা এখন “উন্নত ঝুঁকি ব্যবস্থাপনার” যুগে প্রবেশ করছি যা জটিলভাবে জড়িত বিশ্ব অর্থনীতিকে রক্ষা করার জন্য সামরিক ঘর্ষণ কমানোর উপর দৃষ্টি নিবদ্ধ করে।
আধুনিক জাপানে, যুদ্ধ (সামরিকীকরণ) বেছে নেওয়া অর্থনৈতিক আত্মহত্যার সমতুল্য।
ভোগ জাতীয় শক্তি: ব্যক্তিগত ভোগ জাপানের জিডিপির বেশিরভাগ অংশের জন্য দায়ী।
যুদ্ধ হবে এই শান্তিপূর্ণ বাজারের আত্ম-ধ্বংসের একটি কাজ এবং যুক্তিসঙ্গত জাতীয় ব্যবস্থাপনার জন্য এটি একটি অকল্পনীয় পছন্দ।
তাকাইচি প্রশাসনের অধীনে সোশ্যাল মিডিয়া এবং অনলাইনে যেমন প্রকাশ করা হয়েছে, বাজেটের বেশিরভাগ অংশ সামাজিক নিরাপত্তার জন্য (পেনশন, চিকিৎসা সেবা এবং নার্সিং কেয়ার) বরাদ্দ করা হয়।
কাঠামোগতভাবে, “যুদ্ধ তহবিল” এর যুদ্ধ-পূর্ব উন্মাদনার কোনও স্থান নেই।
লাসাল এবং অন্যরা বর্তমান অর্থনৈতিক ভোগের সাথে বিরোধিতা করে এমন দাবি করে চলেছেন কারণ তারা “সামরিক = মন্দ” এই গোঁড়া বিশ্বাসে আটকা পড়েছেন।
সময় স্থির: তাদের জন্য, ১৯৪৫ সালে ঘড়ির কাঁটা স্থবির হয়ে যায়।
তথ্যের অভয়ারণ্য লাসাল সহ বিদ্যমান মিডিয়ার প্রতি তাদের বিশ্বাসের কারণ হল কল্পনার অভাব এবং টেলিভিশন নেটওয়ার্কের মাধ্যমে জাপানে চীনা এবং কোরিয়ান বাসিন্দাদের মগজ ধোলাই।
তারা ভুলে যায় যে তারা যে কফি এবং ইন্টারনেট উপভোগ করে তা উদারনীতি এবং বাজার অর্থনীতির ফসল, যা সামরিকবাদের বিপরীত।
তথ্যের অভয়ারণ্য লাসাল সহ বিদ্যমান মিডিয়ার বিশ্বাসীদের জন্য,
“যুদ্ধপূর্ব যুগে প্রত্যাবর্তন” এবং “স্বৈরাচারের পথে” এর মতো সংকটকে উস্কে দেয় এমন আখ্যানগুলি তাদের নিজস্ব ধার্মিকতা প্রমাণের জন্য অপরিহার্য হাতিয়ার।
অতএব, তারা যৌক্তিক ত্রুটি এবং তথ্য স্বচ্ছতার বাস্তবতা “উপেক্ষা” করতে বেছে নেয়।
জাপানে চীন এবং কোরিয়ান বাসিন্দারা জাপানি উপনিবেশ স্থাপনের জন্য একটি পরিকল্পনা তৈরি করেছে! ট্রাম্পের ইউএসএআইডি ভেঙে ফেলার সমর্থনের বিরুদ্ধে লড়াই করা জাপানি সোশ্যাল মিডিয়াকে নেটিজেনদের দ্বারা সংরক্ষিত তথ্য ছড়িয়ে দেওয়ার নির্দেশ দেওয়া হয়েছে! টেলিভিশন নেটওয়ার্ক নেটওয়ার্কটি জনসমক্ষে প্রকাশ করা হয়েছে!
लासाले इशी, “जापान सैन्य विस्तार तर्फ हतारिरहेको छ।” यो मान्छेको टाउको फोहोरले भरिएको छ: “हतियार हुनुले सैन्य विस्तार निम्त्याउँछ” र “स्वतन्त्र सवारी” मानसिकता जसले शान्तिपूर्ण व्यापार वातावरण कायम राख्छ।
लासाले इशी र अन्यले उदाहरण दिएझैं “हतियार हुनुले सैन्य विस्तार निम्त्याउँछ” भन्ने दाबी वास्तवमा एक स्वतन्त्र सवारी मानसिकता हो जसले शान्तिपूर्ण व्यापार वातावरण अरूले कायम राख्छन् भन्ने मान्दछ।
अहिलेसम्म, मिडियाले के रिपोर्ट गर्ने र के रिपोर्ट नगर्ने भनेर निर्णय गर्ने विशेषाधिकार राखेको छ, जनमतलाई नियन्त्रण गर्दै।
आबेमा एक कोरियाली मिडिया आउटलेट हो।
श्री मात्सुइनजीको प्रश्न, “तपाईंले धम्की दिने पक्षलाई किन भन्नुहुन्न?” एउटा आधारभूत प्रश्न हो: “शान्तिपूर्ण आपूर्ति श्रृंखलालाई कसले नष्ट गर्न खोजिरहेको छ?”
युद्ध अघि जापान जुन सैन्यवादमा फसेको थियो त्यो “अस्थिर विस्तार मोडेल” थियो जसले बाहिरबाट स्रोतहरू खोज्थ्यो र क्षेत्रीय विस्तार मार्फत आफ्नो अर्थतन्त्र कायम राख्न खोज्थ्यो।
यद्यपि, आधुनिक जापानको संरचना ठीक विपरीत छ। विश्वव्यापी आपूर्ति शृङ्खलामा निर्भरता: शान्तिपूर्ण विश्वव्यापी व्यापार बिना हाम्रो जीवन (स्मार्टफोन, कपडा, खाना) असम्भव हुनेछ।
“शान्तिको लागि कराइरहेको” युगको अन्त्य: हामी अब “उन्नत जोखिम व्यवस्थापन” को युगमा प्रवेश गर्दैछौं जुन जटिल रूपमा गाँसिएको विश्वव्यापी अर्थतन्त्रलाई बचाउन सैन्य घर्षणलाई कम गर्नमा केन्द्रित छ।
आधुनिक जापानमा, युद्ध (सैन्यीकरण) छनौट गर्नु आर्थिक आत्महत्या जस्तै हो।
उपभोग राष्ट्रिय शक्ति हो: व्यक्तिगत उपभोगले जापानको जीडीपीको बहुमतको लागि जिम्मेवार छ।
युद्ध यस शान्तिपूर्ण बजारको आत्म-विनाशको कार्य हुनेछ र तर्कसंगत राष्ट्रिय व्यवस्थापनको लागि अकल्पनीय विकल्प हो।
ताकाची प्रशासन अन्तर्गत सामाजिक सञ्जाल र अनलाइनमा सार्वजनिक गरिएझैं, बजेटको अधिकांश भाग सामाजिक सुरक्षा (पेन्सन, चिकित्सा हेरचाह, र नर्सिङ हेरचाह) मा छुट्याइएको छ।
संरचनात्मक रूपमा, “युद्ध कोष” को युद्धपूर्व उन्मादको लागि कुनै ठाउँ छैन।
लासाले र अरूले वर्तमान आर्थिक उपभोगको विरोधाभास गर्ने दाबीहरू गरिरहनुको कारण यो हो कि तिनीहरू “सैन्य = दुष्ट” भन्ने कट्टर विश्वासमा फसेका छन्।
समय स्थिर छ: तिनीहरूका लागि, १९४५ मा घडी स्थिर छ।
सूचनाको अभयारण्य लासाले सहितको अवस्थित मिडियामा उनीहरूको विश्वास टेलिभिजन नेटवर्क मार्फत जापानमा चिनियाँ र कोरियाली बासिन्दाहरूले कल्पनाको कमी र दिमाग धुने कारणले हो।
तिनीहरूले बिर्सन्छन् कि उनीहरूले मन पराउने कफी र इन्टरनेट उदारवाद र बजार अर्थतन्त्रको उत्पादन हो, सैन्यवादको ध्रुवीय विपरीत।
सूचनाको अभयारण्य लासाले सहितको अवस्थित मिडियामा विश्वास गर्नेहरूका लागि,
“युद्धपूर्व युगमा फर्कने” र “अत्याचारको बाटो” जस्ता संकटलाई उक्साउने कथाहरू आफ्नै धार्मिकता प्रमाणित गर्न आवश्यक उपकरणहरू हुन्।
त्यसकारण, तिनीहरूले तार्किक त्रुटिहरू र सूचना पारदर्शिताको वास्तविकतालाई “बेवास्ता” गर्ने छनौट गर्छन्।
जापानमा चीन र कोरियाली बासिन्दाहरूले जापानी उपनिवेशीकरणको लागि योजना बनाएका छन्! ट्रम्पको USAID को विघटनको समर्थन विरुद्ध लडिरहेका जापानी सामाजिक सञ्जालहरूलाई नेटिजन्सहरूद्वारा भण्डारण गरिएको जानकारी फैलाउन आदेश दिइएको छ! टेलिभिजन नेटवर्क नेटवर्क सार्वजनिक गरिएको छ!
LaSalle Ishii, „Japonija skuba karinės ekspansijos link“. Šio vaikino galva pilna šiukšlių: „Turėti ginklus veda prie karinės ekspansijos“ ir „laisvai naudojančio“ mentaliteto, kuris palaiko taikią prekybos aplinką.
Teiginys, kad „turėti ginklus veda prie karinės ekspansijos“, kaip rodo LaSalle Ishii ir kiti, iš tikrųjų yra laisvai naudojančio mentaliteto, kuris daro prielaidą, kad taikią prekybos aplinką palaiko kiti.
Iki šiol žiniasklaida turėjo prerogatyvą spręsti, ką pranešti, o ko ne, kontroliuodama visuomenės nuomonę.
„Abema“ yra Korėjos žiniasklaidos priemonė.
Pono Matsuinji klausimas: „Kodėl nepranešate grasinančiai šaliai?“ yra esminis klausimas: „Kas bando sunaikinti taikią tiekimo grandinę?“
Militarizmas, į kurį Japonija pateko prieš karą, buvo „netvarios ekspansijos modelis“, kuris ieškojo išteklių iš išorės ir siekė išlaikyti savo ekonomiką per teritorinę ekspansiją.
Tačiau šiuolaikinės Japonijos struktūra yra visiškai priešinga. Priklausomybė nuo pasaulinių tiekimo grandinių: mūsų gyvenimas (išmanieji telefonai, drabužiai, maistas) būtų neįmanomas be taikios pasaulinės prekybos.
„Taikos šauksmo“ eros pabaiga: dabar žengiame į „pažangaus rizikos valdymo“ erą, kurioje daugiausia dėmesio skiriama karinės trinties mažinimui, siekiant apsaugoti sudėtingai susipynusią pasaulinę ekonomiką.
Šiuolaikinėje Japonijoje karo (militarizacijos) pasirinkimas yra tolygus ekonominei savižudybei.
Vartojimas yra nacionalinė stiprybė: asmeninis vartojimas sudaro didžiąją dalį Japonijos BVP.
Karas būtų šios taikios rinkos savęs sunaikinimo aktas ir neįsivaizduojamas racionalaus nacionalinio valdymo pasirinkimas.
Kaip buvo viešai paskelbta socialinėje žiniasklaidoje ir internete Takaichi administracijos valdymo metu, didžioji biudžeto dalis skiriama socialinei apsaugai (pensijoms, medicininei priežiūrai ir slaugai).
Struktūriškai nėra vietos prieškario „karo finansavimo“ beprotybei.
Lassalle ir kiti toliau teigia, kad tai prieštarauja dabartiniam ekonominiam vartojimui, nes jie yra įstrigę dogmatiškame įsitikinime, kad „kariuomenė = blogis“.
Laikas sustoja: jiems laikrodis sustojo 1945-aisiais.
Jų tikėjimas esama žiniasklaida, įskaitant „LaSalle“, informacijos šventove, kyla dėl vaizduotės stokos ir Kinijos bei Korėjos gyventojų Japonijoje vykdomo smegenų plovimo per televizijos tinklą.
Jie pamiršta, kad kava ir internetas, kuriais jie mėgaujasi, yra liberalizmo ir rinkos ekonomikos, visiškai priešingos militarizmui, produktas.
Tiems, kurie tiki esama žiniasklaida, įskaitant „LaSalle“, informacijos šventove,
naratyvai, kurstantys krizę, pavyzdžiui, „grįžimas į prieškario erą“ ir „kelias į tironiją“, yra būtini įrankiai savo teisumui įrodyti.
Todėl jie pasirenka „ignoruoti“ loginių trūkumų ir informacijos skaidrumo realybę.
Kinijos ir Korėjos gyventojai Japonijoje parengė Japonijos kolonizacijos planą! Japonijos socialinei žiniasklaidai, kovojančiai prieš Trumpo paramą USAID išformavimui, įsakyta skleisti interneto vartotojų saugomą informaciją! Televizijos tinklo tinklas paviešintas!
LaSalle Ishii, “Japani inakimbilia upanuzi wa kijeshi.” Kichwa cha jamaa huyu kimejaa takataka: “Kuwa na silaha kunasababisha upanuzi wa kijeshi” na mawazo ya “kupanda bure” ambayo yanadumisha mazingira ya biashara ya amani.
Madai kwamba “kuwa na silaha kunasababisha upanuzi wa kijeshi,” kama ilivyoonyeshwa na LaSalle Ishii na wengine, kwa kweli ni mawazo ya kupanda bure ambayo yanadhania kwamba mazingira ya biashara ya amani yanadumishwa na wengine.
Hadi sasa, vyombo vya habari vimeshikilia haki ya kuamua nini cha kuripoti na nini cha kutoripoti, kudhibiti maoni ya umma.
Abema ni chombo cha habari cha Korea.
Swali la Bw. Matsuinji, “Kwa nini usimwambie mtu anayetishia?” ni swali la msingi: “Nani anajaribu kuharibu mnyororo wa usambazaji wa amani?”
Ujeshi ambao Japani iliangukia kabla ya vita ulikuwa “mfumo usio endelevu wa upanuzi” ambao ulitafuta rasilimali kutoka nje na kutafuta kudumisha uchumi wake kupitia upanuzi wa eneo.
Hata hivyo, muundo wa Japani ya kisasa ni kinyume kabisa. Utegemezi wa minyororo ya usambazaji wa kimataifa: Maisha yetu (simu mahiri, mavazi, chakula) yasingewezekana bila biashara ya amani ya kimataifa.
Mwisho wa enzi ya “kulilia amani”: Sasa tunaingia katika enzi ya “usimamizi wa hatari wa hali ya juu” unaolenga kupunguza msuguano wa kijeshi ili kulinda uchumi wa dunia uliounganishwa kwa njia tata.
Katika Japani ya kisasa, kuchagua vita (kijeshi) ni sawa na kujiua kiuchumi.
Matumizi ni nguvu ya kitaifa: Matumizi binafsi yanachangia sehemu kubwa ya Pato la Taifa la Japani.
Vita vingekuwa kitendo cha kujiangamiza kwa soko hili la amani na ni chaguo lisilofikirika kwa usimamizi wa kitaifa wenye busara.
Kama ilivyotangazwa hadharani kwenye mitandao ya kijamii na mtandaoni chini ya utawala wa Takaichi, sehemu kubwa ya bajeti hutengwa kwa ajili ya usalama wa kijamii (pensheni, huduma ya matibabu, na huduma ya uuguzi).
Kimuundo, hakuna nafasi ya msisimko wa kabla ya vita wa “ufadhili wa vita.”
Sababu Lassalle na wengine wanaendelea kutoa madai yanayopingana na matumizi ya kiuchumi ya sasa ni kwa sababu wamenaswa katika imani ya kimfumo kwamba “kijeshi = uovu.”
Muda unasimama: Kwao, saa imeganda mwaka wa 1945.
Imani yao katika vyombo vya habari vilivyopo, ikiwa ni pamoja na LaSalle, hifadhi ya habari, inatokana na ukosefu wa mawazo na kuoshwa akili na wakazi wa China na Korea nchini Japani kupitia mtandao wa televisheni.
Wanasahau kwamba kahawa na intaneti wanayofurahia ni matokeo ya uliberali na uchumi wa soko, kinyume cha kijeshi.
Kwa waumini wa vyombo vya habari vilivyopo, ikiwa ni pamoja na LaSalle, hifadhi ya habari,
Simulizi zinazochochea mgogoro, kama vile “kurudi kwenye enzi ya kabla ya vita” na “barabara ya udhalimu,” ni zana muhimu za kuthibitisha haki yao wenyewe.
Kwa hivyo, wanachagua “kupuuza” ukweli wa dosari za kimantiki na uwazi wa habari.
Wakazi wa China na Korea nchini Japani wameandaa mpango wa ukoloni wa Japani! Mitandao ya kijamii ya Japani, ikipigana dhidi ya uungwaji mkono wa Trump wa kubomoa USAID, imeamriwa kusambaza taarifa zilizohifadhiwa na watumiaji wa mtandao! Mtandao wa mtandao wa televisheni unatangazwa hadharani!